Het French Women Dont Get Fat Dieet

De film Julie & Julia draait in de bioscoop en het boek waarop de film gebaseerd is werd vertaald en is in Nederland te koop. Het is het verhaal over een Amerikaanse vrouw die in Franktijk leert koken en als ze terugkomt in de Verenigde Staten schrijft ze erover en wordt een beroemdheid. En alles is gebaseerd op het idee dat Franse vrouwen nooit dik worden, terwijl Amerikaanse vrouwen zich dagelijks martelen om slank te blijven en nauwelijks succes hebben. De Amerikaanse manier is gebaseerd op schuldgevoel en controle, terwijl de Franse vrouwe chocolade eet en wijn drinkt en maar niet zwaarder wordt.

De Française Mireille Guillano heeft er een boek over geschreven, speciaal voor Amerikaanse vrouwen en ze heeft haar methode het French Women Don’t Get Fat Dieet genoemd. Zij was voor haar werk een paar haar in de VS en kwam 10 kilo dikker terug in Frankrijk. Daarvan had ze geleerd wat Amerikanen verkeerd doen en daar gaat haar boek over.

Maar is het wel zo? Worden Franse vrouwen echt niet dik? De werkelijkheid is anders. Ook Franse vrouwen worden snel dikker. Het is een wereldwijde ontwikkeling en hoort nu eenmaal bij de moderne leefstijl, waarbij de voedingsindustrie ons steeds beter weet te verleiden en we nauwelijks nog hoeven en kunnen bewegen. Toch is er misschien iets dat in Frankrijk zorgt voor een eetwijze die de toename van het gewicht wat afremt. Dat zou dan de tafelcultuur moeten zijn. Die is gebaseerd voor het tijd nemen voor het eten en voor het genieten ervan.

Daarmee is zijn de twee belangrijkste elementen van het dieet van mevrouw Guillano genoemd. Als je rustig de tijd neemt om te eten en aan tafel zit, en meerdere kleine gerechten eet dan voel je tenminste de signalen uit je lichaam wanneer je genoeg gegeten hebt. Die komen na zo’n minuut of 20 vanuit de darmen in de vorm van hormoonachtige stoffen die dat aan de hersenen. Wie snel en haastig eet, geen tijd neemt en zonder na te denken het voedsel naar binnen propt, eet meestal vanzelf te veel. Wie niet van eten geniet, krijgt ook niet snel de kick – de beloning – van het eten, en eet meer en zoeter om alsnog beloond te worden. Wie echt van eten geniet heeft maar een paar een paar happen nodig.

De meeste andere adviezen in deze methode (bijvoorbeeld te beginnen met een paar dagen preisoep en het ‘ontslakken’) zijn onzinnig. Het advies om een eetdagboek bij te houden om je bewust te worden van wat je op een dag zo allemaal teveel binnen krijgt en waar je gemakkelijk wat aan kunt doen, is weer wel heel zinvol.