Dik door mijn genen

29-10-2010

Met enige regelmaat verschijnen er onderzoeksresultaten die lijken aan te tonen dat we er weinig aan kunnen doen dat we te dik zijn geworden. Zo ook de twee onderzoeken die in oktober 2010 in Nature Genetics verschenen. In het ene onderzoek werden 18 nieuwe genen gevonden die invloed op onze lichaamsomvang hebben en werd van 14 andere bevestigd dat ze een rol spelen. Via het tweede onderzoek werd duidelijk dat er zeker 13 genen zijn die bepalen of het vet in de buik of in de bovenbenen en billen gaat zitten. Vet in de buik is schadelijker dan het vet in de billen.

Het onderzoek van het Genetic Aetiology of Obesity Porgramme van de universiteit van Cambridge in het Verenigd Koninkrijk lijkt de mensen gelijk te geven die stellen dat ze er niets aan kunnen doen dat ze dik zijn en dat het vechten tegen de bierkaai is om dat te veranderen. Maar is dat echt wel zo?

Het is pas sinds 30 jaar dat we allemaal zo dik aan het worden zijn en dertig jaar geleden hadden we volgens de onderzoekers toch echt precies de zelfde genen. Het is dus een kwestie van met lastige genen in de verkeerde omgeving zitten. De omgeving speelt dus zeker zo’n belangrijke rol. Zoals een van de deskundigen die het onderzoek van commentaar voorzag het uitdrukt. “De genen zorgen ervoor dat de revolver geladen is, maar de omgeving haalt de trekker over.”

Die manier van beschrijven is sterk omdat we weten dat een geladen revolver niet afgaat als de trekker niet wordt overgehaald. Daar valt iets aan te doen. We moeten de omgeving veranderen. In de eerste plaats voor onze kinderen zodat die niet opgroeien in een dikmakende omgeving. En in de tweede plaats voor alle mensen die al zo veel kilo’s erbij hebben gekregen. Die zouden vol op geholpen moeten worden hun leefstijl te veranderen.

Kan het nieuwe onderzoek dan niet leiden tot ontwikkeling van nieuwe medicijnen? Bijvoorbeeld bepaalde eiwitten die de effecten van die genen blokkeren? Dat zou mooi zijn. Laten we hopen dat het ooit gebeurt. Maar wanneer is ooit? De onderzoekers denken dat het de eerste tien jaar nog niet het geval zal zijn. Blijven we dan de komende tien jaar gewoon doorgaan zoals we deden in de hoop dat er dan misschien een medicijn is, dat zonder ons vervelende bijwerkingen te geven ervoor zorgt dat we zo slank als 30 jaar geleden worden?