Slank, slanker, te slank

Deze gevoeligheid treft met name jonge mensen met meestal geen grammetje te veel op hun lichaam en die toch met de angst leven dat ze te dik zijn of zullen worden. Zij kunnen de hele dag door bezig zijn met calorieën tellen en uiteindelijk het verliezen van gewicht tot één van hun belangrijkste bezigheden maken. Om te voorkomen dat ze dik worden, beperken zij hun voedselinname steeds verder en ontwikkelen zo eetstoornissen. Anorexia en boulimie zijn eetstoornissen waarvan iedereen wel eens heeft gehoord en die bekend staan als twee van de ernstigste chronische ziekten van deze tijd. Bijna twintig procent van de mensen met anorexia of boulimie komt te overlijden indien zij niet op tijd worden behandeld. Onderzoek onder meisjes en jonge vrouwen in het Verenigd Koninkrijk liet zien dat maar liefst 70% van hen helemaal geen bmi boven de 25 had (Body mass index wordt gebruikt om vast te stellen wie overgewicht heeft).

Er bestaat niet één enkele oorzaak die leidt tot een eetstoornis, meestal is het een samenspel van meerdere factoren. Meisjes hebben tienmaal vaker een eetstoornis dan jongens, wat deels samenhangt met de lichamelijke perfectie die van vrouwen wordt verwacht. Maar het ideale figuur dat ons door de media wordt aangesmeerd is eigenlijk helemaal niet zo vrouwelijk meer. Een model mag steeds minder billen en heupen hebben en dat hun ribben te tellen zijn, lijkt steeds meer de norm te worden. Daarnaast hebben mensen met een eetstoornis vaak een sterk perfectionistisch karakter, ze voelen zich emotioneel kwetsbaar en ze zijn weinig met zichzelf tevreden. Uit deze onzekerheid kunnen gedachten ontstaan zoals ‘als ik afval, vinden mensen mij vast aardiger’, die op den duur constant in hun hoofd blijven spoken.

Deze maatschappelijke en psychologische factoren bepalen in sterke mate of iemand een eetstoornis ontwikkelt of niet. Ook zijn er vaak omstandigheden die op het eerste gezicht niet ‘gevaarlijk’ lijken en toch een eetprobleem kunnen uitlokken. Hierbij moet gedacht worden aan ouders die een dieet volgen, het hebben van weinig (goede) vrienden en problemen die op school spelen. Onschuldige, kritische opmerkingen over iemands uiterlijk of gewicht kunnen eveneens onnodig lijnen tot gevolg hebben. Goedbedoeld commentaar zoals ‘je zou die broek echt een maat groter moeten kopen’ of ‘je lijkt een beetje ronder dan vorig jaar’ krijgt dan een lading die er eigenlijk niet zou moeten zijn.

Aan de ene kant maken we ons dus druk om de steeds dikker wordende bevolking, aan de andere kant moeten ons ook druk maken om het feit dat sommige dunne mensen steeds dunner willen worden. Daarom zou iedereen moeten weten dat slank zijn goed is, maar dat dit nog niet betekent dat ons levensgeluk hiervan afhangt.